Verkeershufters

Oooo... wat baal ik van me zelf... Gek is dat. Je hebt onderwerpen genoeg om weer snel even een leuke blog over te schrijven, maar je doet het niet. Komt vast omdat mijn laatste weer van de veel te lange kant was... Dan blijft dat aan je knagen, je wilt het niet, je schrijft niet, zoek het maar uit... Maar toch, het blijft trekken. Dus, daar gaat ie...

Toch nog even een onderwerpje dat in mijn hoofd is blijven zitten. Niet echt actueel meer, hoewel... Kwam weer bovenborrelen bij het artikel over de aanpak van 'verkeershufters'. Een voorstelletje van CDA-collega Sander de Rouwe. Ik moest gelijk weer denken aan mijn vorige blog 'Politiestaat', naar aanleiding van de bespiegelingen van Hart voor Urk en wethouder Visser over het gedrag van onze lokale hermandad.

De wethouder zou wel eens even een hartig woordje met ze gaan praten. Het kon wel wat minder op Urk, die bekeuring. Prompt krijgen we een paar dagen later een staking van de politie. Dat doet die wethouder goed. Die flutbekeuringen werden omgetoverd in waarschuwingen.

En weer wat later een bericht van stagelopers bij de politie... Geel hesje. Beetje maatschappelijke ervaring opdoen. Zouden Jan Koffeman en Ben Visser ook stage gaan lopen?

Opvallend is ook de recente politieke interesse voor de verlaging van de snelheid op de Urkerweg, voorgesteld van 80 naar 50 als de Waterwijk is gerealiseerd. Reactie: doet dat nou niet, want dan weet je zeker dat de politie daar gaat flitsen.

Nee, geef me dan maar onze eigen Sander de Rouwe... Tuig moet je aanpakken. En minister Opstelten pakt dat goed op. Die gaat er mee aan de slag. Niks niet praten met de politie of het wat minder kan... Mensen die iets te vaak een acceptgiro thuis krijgen, die gaan we nog wat steviger aanpakken.

Wie niet horen wil, moet voelen. Niets mis mee.

Politiestaat

Ik was deze week in Italie. Land van Carabinieri en Polizia. Mannen die bij het zien al respect afdwingen. Ik moest aan ons politiekorps denken en hoe daar tegenaan gekeken wordt door burger en bestuurder, gemeentebestuurder dus.

Italiaanse politie. ‘t Zit hem vooral in de uniformen. Macho. Trek dus een macho Italiaan een uniform aan, en ja, dan staat daar wel wat. Natuurlijk wordt er in Italie meer dan eens een oogje dichtgeknepen, waardoor de staat miljarden aan belastingcentjes misloopt. Maar in de regel dwingen deze mannen wel respect af. Of ze daar vervolgens goed mee omgaan laat ik dan maar even in het midden.

Maar waar wil ik naar toe...?

Het volgende....

Urkers en de sterke arm der wet. Een verstandshuwelijk. Als het dat al is. Urkers en politie gaan moeilijk samen, lijkt het. Als Jan Koffeman van Hart voor Urk de mening van de meerderheid van Urk verwoordt, dan is dat de conclusie. En helemaal als we daarbij ook de instemmende reactie van wethouder Vriend Visser meenemen. De twee vonden elkaar laatst.

Het was in een raadsvergadering. Koffeman verlangde, als wel vaker, naar tijden van weleer. Tijden van Dunnink en Spoelstra, mannen die respect afdwong zonder een bekeuring uit te delen. Een oogje dichtknijpen op zijn tijd, dat moest weer eens kunnen. Urk leek verworden tot een politiestaat.

Visser wist er alles van. Drie (3) bekeuringen in een (1) dag (!) waren hem niet in zijn koude kleren gaan zitten. Het werd tijd dat er eens een hartig woordje met onze wetshandhavers gewisseld zou worden. Instemmende geluiden onder de koffie en op verjaardagen bij de bevolking in de dagen die volgden, na het lezen van het cursiefje in Het Urkerland.

Ik zal zeker niet zeggen dat ik iedere wet naleef die er bestaat. Zeker niet in het verkeer, waar je als brave burger de politie het meest tegenkomt. Ook ik krijg wel eens een bekeuring als ik een paar kilometer te hard rijd. Dat is dan mijn eigen schuld. Eigen schuld, dikke bult. Moet ik dat die agent verwijten? Nee. Die agent doet zijn werk. Ook als hij een parkeerbon onder je ruitewisser stopt op een plek waarvan wij als Urkers denken, 'is dat nou nodig?'. Van mij mag hij zelfs nog wel wat harder zijn best doen met het handhaven van wetten en regels. Zou het niet meer fatsoen in onze maatschappij brengen?

Mijns inziens gaven Vriend Visser en Koffeman een verkeerd signaal af. Wetten zijn er om je aan te houden. Politie is er om diezelfde wetten te handhaven. En strak ook! Wij burgers mogen daarbinnen bewegen. Je kan die agent niet verwijten dat hij zijn werk doet. Net als je niet boos wordt op de bakker die een krentenbrood in zijn vitrine legt die jij niet lust.

Natuurlijk, er valt iets te zeggen over handhaven naar de 'letter' of de 'geest' van een wet. Maar toch... Jaren geleden droeg niemand een gordel. En wat werd er geklaagd toen daar streng op gecontroleerd werd. Tegenwoordig doet iedereen een gordel om. Je hoort niemand meer over een bekeuring voor het niet dragen van een gordel.

Behalve Vriend Visser...

Ciao!

't Got duur!

11 steden vechten om een been en een eiland gaat er mee heen… Dat is zo’n beetje mijn conclusie van de afgelopen ijsperiode. Die Friezen pisten mooi naast het potje. Niks niet Elfstedentocht. Een nuchtere conclusie van een nuchtere Fries, Wiebe Wielinga… (Kan een naam nog Frieser zijn trouwens?) En Urk kreeg de naweeen te verhapstukken. Alsof al het ijs uit Friesland even richting Urk gedreven was om daar voor een toeristische trekker te zorgen.

De media kwam overal vandaan, maar niet zo veel als die Friezen voor hun mik krijgen. Geen 2 miljoen Hollanders. Geen Unox-worsten. Maar wel busladingen vol Hollandse vergrijzing. Met teletoeter voorop het bollende buikje om een mooi plaatje te schieten van moeder de vrouw voor een hoopje ijs. Hollands welvaren klunend over de Urker boulevard. Wel opletten voor die losrijdende verstokte Urker die vanuit de auto het kruiend ijs komt bekijken, maar daar heb ik het eerder al over gehad.

De horeca moest hals over kop alle zeilen bijzetten om haar graantje mee te pikken. Ook die werden verrast. ‘Een dikke 50% extra omzet’, zo liet Meindert van de Bolder optekenen in een landelijk horecamedium. En ze hoefden er niets voor te doen. De toeristen kwamen. Dat ging ongeveer zo. Iemand twittert een foto van kruiend ijs bij Urk. Regionale en landelijke media komen een filmpje schieten, en de rest gaat vanzelf. De kracht van de media was enorm. Dat wist Wiebe ook al.

Daarom, ik wil de ijsfabriek in ere herstellen. Ik stel voor om de visafslag van dinsdag tot donderdag ijsschotsen te laten produceren, zodat we dat kruiend ijs stiekem nog een beetje in stand kunnen houden. Teun Visser als opper-ijsmeester, onze eigen Wiebe Wielinga. Hoe Urkers kan een naam zijn, toch…? ‘t Got duur!

Een ijsbelasting op de koffie, chocomelk, dikkoek, Jagermeister, Unox-worst, snert en gluhwein om het te bekostigen. Een paar euro entrée bovenaan de boulevard, die we dan wel afsluiten voor autoverkeer, zodat we ook nog eens 5 euro parkeergeld kunnen vragen aan de auto’s die ons haventerrein bezet houden. ‘t Moet uit de lengte of de breedte.

Verantwoord toerisme… Iedereen blij… Nog wel even iets bedenken zodat die eigenwijze toeristen op zondag niet het kerkverkeer doorkruisen. Maar wat mij betreft nemen we dat op de koop toe. Of een bordje op de Ommelebommele: ‘Welkom bij het koude kruiend ijs, welkom ook in onze warme kerken.’

Ik vraag me af wie op zo’n manier ook al durft na te denken over windtoerisme… Of is dat nog een Bartlehiems bruggetje te ver…?

Poes en...

Op Urk hebben we ook Kiss & Ride stroken. Ik breng de kinderen niet iedere ochtend of middag naar school, maar als ik dat wel doe – en dat is toch wel met enige regelmaat – dan is het toch vaker niet dan wel dat ik ze zonder al te veel kapriolen af kan zetten bij de Beatrix. Ik maak graag gebruik van de Kiss & Ride strook. Kiss & Ride… Kus & Rijden dus…

Stom toevallig bracht collega Jonkers vanavond in de commissievergadering het fenomeen ter sprake. Ik kon het niet laten om van de gelegenheid gebruik te maken en te schetsen wat zich daar afspeelt. Moeder, vader, opa, oma, bebe, bes… Er zijn er nogal wat die er de auto parkeren, de kinderen naar de klas brengen en op hun dooie akkertje terug komen lopen. Gevolg: opstoppingen op de doorgaande weg vanwege auto’s die de draai niet kunnen maken, of hun kinderen niet uit kunnen laden en wel gelijk weg willen rijden. Gevaarlijke situaties omdat bij toenemende drukte een zebrapad geblokkeerd wordt. Overstekende kinderen worden over het hoofd gezien en ga zo maar door… Niet fijn dus.

Het mooie van de Urker politiek is dan dat zo’n onderwerp ook echt uitgemolken wordt. Ik dacht dat het ChristenUnie was die vroeg om dan ook een andere naam voor de strook te bedenken. Een Urker benaming. Ik riep Poes & Gas… Dankzij @politiekurk ontstond op Twitter een brainstorm over mogelijke andere benamingen, zoals Poesen & Raaien. Poes & Wegwezen. Gank Poesen…

De leukste vind ik tot nu toe Poesen & Vliegen van @stienmaz… Voor meerdere uitleg vatbaar. Maar misschien dat er nog wel meer leuke benamingen zijn te bedenken? Ik hoor ze graag! Wie weet dat we de borden dan wel om kunnen dopen en eindelijk iedereen begrijpt waar de strook voor bedoeld is: poesen en opzouten…

PS. De laatste is niet van mij!

KWATSJ

Urkers en meeuwen… Geen gelukkige combinatie. Tenminste, wat betreft de Urker vissers. Een Urker visser kan een meeuw wel schieten. Maar, dat mag niet. De krengen zijn beschermd. Op zee stikt het er van. De herrieschoppers reizen de hele week met je mee, jagend op vis, of ingewanden daaruit, die weer over boord gaan. Dat laatste is nog tot daaraan toe.

Het ergste is de schijterij. Aan het eind van de week zit alles onder een smerig stinkend goedje, waar je flink op moet boenen om het weg te krijgen. Een visserman is zuinig op zijn kottertje. Zoals een autobezitter op zijn heilige koe. Beeld je zelf dan dit eens in. Je hebt net een uurtje of wat lopen poetsen om je auto schoon te maken. Heb je dat? Hou dat beeld vast. Stel je dan nu voor dat je net klaar bent met schoonmaken. Vogelpoep weg, modder weg… je auto glimt weer. Je gooit je emmer leeg, ruimt je waterslang op en zult net naar binnen lopen… KWATSJ… SHIT!

Heb je dat beeld? Ja? Stel je dan nu eens voor dat je auto 43 meter lang is en dat je net klaar bent met schoonmaken. KWATSJ… SHIT! En dan nog een paar keer… Probeer je dan voor te stellen hoe moeizaam de relatie is tussen een visserman en de beschermde meeuw. Zal vast wel lukken… De meeuw kan de Urker gestolen worden… Andersom mag ook!

Er is in ieder geval één Urker die wel om een meeuw geeft. Daar is heel reformatorisch Nederland dit weekeinde getuige van geweest. In het refo-dagblad wordt een heldhaftige daad geschetst van ijsbreker Lub die (net als nog een paar Urkers) niet alleen goed is in ijsbreken. Als een ware Sint Franciscus van Assisi bekommert hij zich over een op het ijs vastgevroren meeuw. Het mormel werd gered.

‘t Is maar goed dat ijsbreker Lub voorlopig en vooral buiten Urk nog even bezig is met ijsbreken… ;-)

Draaien

Op Twitter leidt het iedere keer weer tot discussies. De winterse openstelling van de boulevard. Zoals de politiek draaide om dit gedaan te krijgen, zo draaien nu de auto’s hun rondjes, als er wat te doen is.

Het is Urk ten voeten uit. Een Urker zit graag tussen vier wielen. Een Urker geniet in zijn auto het beste van een kuiertje over de haven, mooi weer of niet (zie dit youtube-filmpje). Een Urker parkeert zijn auto op zondag het liefst in de kerk. Een Urker gaat met zijn auto over de boulevard, om van het mooie weer of bijzondere natuurverschijnselen te genieten. Zo ook van het kruiend ijs. Of denkt de Urker dat hij dit proces bespoedigd door vooral veel met de auto te rijden. Uitlaatgassen, opwarming, smeltende ijskappen, dus nog meer kruiend ijs op Urk.

Afgelopen week moest ik van de manager van Stichting Urk Promotie een foto maken. Zijn eerste suggestie was, op het plankier... Zijn volgende, op de boulevard. Hij zou daar dan wel even met de auto naar toe rijden, want dat mag tegenwoordig ook, zo liet hij weten… Ik zei, dat is goed… Om er gelijk achteraan te zeggen, dat ik mijn auto dan wel bovenaan de Staverse Hoogte zou parkeren, want ik weiger om met de auto die boulevard op te rijden. Een man, een man. Een woord, een woord.

Waarom? Johan van Slooten gaf hier namens CDA Urk al zijn visie op in deze column. Maar bijgaande foto spreekt natuurlijk helemaal voor zich.

Het zou goed zijn als er over een paar maanden nog een keer een draai gemaakt wordt door een of andere partij… Ik beloof dat ik ze dit dan niet kwalijk zal nemen. Net als de rest van Urk.

86 Windmolenstocht

‘It giet oan!’

‘t Was vandaag de dag van de waarheid. En het voorgevoel wat al heel lang bij mij leefde werd bewaarheid. Dan heb ik het niet over onze Noorderburen in het Friesche die ontdooien zodra de temperatuur beneden de -10 graden Celcius komt. Ik heb ‘t over die dooielingen hier in ‘t Noordoosten. Voor hunnie giet it oan… Windmolens.

Een zwarte dag in de geschiedenis van Urk. Biddag zal nooit meer hetzelfde zijn. Biddag zal voor eens en altijd verbonden zijn met die vermaledijde windmolens. Biddag, Winddag. Ik heb het in mijn vorige column al verzucht.

Heel Urk hield vanmorgen, net als die 11 Friese steden vanavond, de adem in. Niet alleen omdat de dominee de kansel had bestegen. Nee, alsof het een doorgewinterde Friese ijsmeester was, zo velde de Raad van State het oordeel over Urk. De bezwaren waren te dun. Hier en daar kwamen nog de nodige wakken voor. Zelfs klunend konden er geen molens verplaatst worden. De gemeente Urk werd nog niet eens uitgeloot. Ze was haar boekje te buiten gegaan. Gediskwalificeerd. Een kruis er over.

Deze biddag stond in het teken van twee allesomvattende uitspraken. Alle ogen waren gericht op de ijsmeesters. It giet oan, voor onze Noordooster buren. Voor hun wel. Het ijs bleek meer dan 15 cm dik…

IJsdansende windboeren versus tegen beter weten in hopende Friezen en huilende vissers… Die hebben vandaag het nieuws bepaald. Alles bij elkaar opgeteld: over een paar jaar kan in ieder geval de '1e Urker 86 Windmolenstocht' verreden worden.

‘t Kan Friezen, ‘t kan dooien…